Historyczny przełom czy tylko chwilowa moda? Kanada po mundialu stoi przed wielkim wyzwaniem
Historyczny mundial 2026 był dla Kanady pasmem debiutów: pierwszy punkt, pierwsze zwycięstwo, a nawet pierwsza wygrana w fazie pucharowej. Sukces „Les Rouges” przyciągnął przed ekrany 28,2 miliona widzów, co stanowi blisko 70% populacji kraju. W Vancouver i Toronto stadiony pękały w szwach, a piłka nożna na moment zepchnęła na dalszy plan nawet hokej na lodzie.
Jednak po opadnięciu emocji pojawia się pytanie: czy ten entuzjazm przetrwa? Selekcjoner Jesse Marsch, który pozostanie na stanowisku do 2030 roku, zbudował fundamenty oparte na młodych talentach, takich jak Ismaël Koné czy Luc De Fougerolles. Ambicje są jasne – w kolejnym cyklu Kanada chce walczyć o trofea, a nie tylko o wyjście z grupy.
Kluczem do trwałego rozwoju pozostaje jednak system. Canadian Premier League (CPL) zmaga się z problemami finansowymi i niską frekwencją, a przyszłość Vancouver Whitecaps – jednego z najważniejszych ośrodków szkolenia młodzieży w kraju – wciąż stoi pod znakiem zapytania ze względu na widmo relokacji. Jeśli Kanada chce, by piłka nożna stała się sportem narodowym, musi zadbać o stabilną infrastrukturę klubową i drożność ścieżek szkoleniowych. Jak podkreślają sami piłkarze, sukcesy reprezentacji to dopiero początek. Teraz przed kanadyjskim związkiem (Canada Soccer) najtrudniejszy etap: przekucie mundialowej gorączki w systemową dominację, która pozwoli na stałe wpisać futbol w kanadyjską tożsamość.
