Serca pękły, ale determinacja zaprowadziła All Whites na Mundial!
Żaden zespół nie skorzysta bardziej na rozszerzeniu Mistrzostw Świata do 48 drużyn niż All Whites, reprezentacja Nowej Zelandii, która w letnim turnieju 2026 w Ameryce Północnej ma realną szansę na błysk. Przez lata Nowozelandczycy dominowali w Oceani, ale playoffy z drużynami z innych konfederacji okazywały się barierą nie do pokonania. W 2013 r. Meksyk rozbił ich 5:1 na Azteca, w 2017 Peru wygrało 2:0 w Limie po remisie w Wellington, a w 2022 Kostaryka strzeliła gola po trzech minutach. Te porażki boleśnie pamięta Darren Bazeley, były asystent, dziś selekcjoner.
Anglik z Northampton osiedlił się w Nowej Zelandii w 2005 r. z rodziną, zakochał się w kraju i poświęcił piłce. Po zakończeniu kariery w 2008 r. trenował kadry U-17, U-20, U-23, był asystentem seniorskiej ekipy i dyrektorem technicznym. W 2023 r. objął pierwszą reprezentację. Dzięki reformie FIFA mistrz Oceanii awansował bezpośrednio – All Whites w pięciu meczach strzelili 29 goli, tracąc tylko jeden, pokonując m.in. Nową Kaledonię 3:0 w marcu 2025.
Bazeley nie obawia się krytyki rozszerzonego turnieju. „Rozwój futbolu na świecie to plus” – mówi. Nowa Zelandia zagra w grupie z Belgią, Egiptem i Iranem. Kluczem jest zgranie: wielu graczy zna się od juniorskich lat, z doświadczeniem z MŚ młodzieżowych i IO. Liderzy jak Chris Wood, Kostas Barbarouses czy Michael Boxall łączą się z młodymi w ligach Norwegii, Danii, Szkocji czy Championship (Joe Bell, Callum McCowatt, Eli Just).
Sparingi z Australią, Polską, Norwegią czy Chile (4:1) hartowały zespół. Ostatni test z Anglią 7 czerwca przed debiutem z Iranem. Tylko dwa razy na MŚ (1982, 2010 – niepokonani w grupie z remisami m.in. z Włochami), teraz szansa na boom futbolu w kraju 5 mln mieszkańców, gdzie piłka to numer 1 w uczestnictwie.
