Eusébio: Czarna Pantera, która rzuciła wyzwanie Pelému

Szybkość sprintera, koci zwinność i potężne, precyzyjne uderzenie prawą nogą — Eusébio da Silva Ferreira był napastnikiem, którego obawiali się rywale. Urodził się 25 stycznia 1942 roku w Lourenço Marques, dzisiejszym Maputo, w ówczesnej portugalskiej kolonii Mozambiku. Dorastał w biednej dzielnicy Mafalala, gdzie godzinami grał w piłkę wykonaną ze szmat. Sto metrów pokonywał w 11 sekund.

Do Benfiki trafił w 1960 roku, mając 18 lat. O jego transferze zdecydowała matka, wybierając zawodowy kontrakt z lizbońskim klubem zamiast testów w Sportingu. Trener Béla Guttmann szybko dostrzegł talent młodego napastnika. Eusébio na dobre zaistniał na europejskiej scenie w 1962 roku: w finale Pucharu Europy z Realem Madryt zdobył dwie bramki, a Benfica wygrała 5:3. Rok później jego zespół przegrał finał z Milanem; Włosi skutecznie ograniczyli jego wpływ na grę.

W 1965 roku Eusébio zdobył Złotą Piłkę, zostając pierwszym czarnoskórym laureatem nagrody. Z Benficą sięgnął po 11 tytułów mistrza Portugalii i pięć krajowych pucharów. W 450 oficjalnych meczach strzelił 482 gole. Siedmiokrotnie był królem strzelców ligi, trzykrotnie najlepszym snajperem Pucharu Europy, a dwukrotnie zdobył Złotego Buta. Przydomek „Czarna Pantera” oddawał jego dynamikę i drapieżność pod bramką. W erze Pelégo i Bobby’ego Charltona Portugalczycy zyskali gwiazdę światowego formatu.